در آسمان تو پرواز ميکنم
عصري غمگين و غروبي غمگينتر
در پيش
من بيزار از خود و از کرده ي خويش
دل نامهربانم را به دوش ميکشم
تا آن سوي مرزهاي انزوا پنهانش کنم

در اوج نيزارهاي پشيماني
قبرهاي سياه و سرگردان
که با من از يک طايفه اند سلام ميگويم
تو باور نکن اما من عاشقم
رفتن دليل نبودن نيست
در غروب اسمان تو شايد
در شب خويشتن چگونه بي تو گم شوم
تو را تا فردا تا سپيده خواهم برد
و با ياد تو و با عشق تو خواهم مرد
تو باور نکن اما من عاشقم

ميون يه دشت لخت ،زير خورشيد کوير
مونده يه مرداب پير توي دست خاک اسير
منم اون مرداب پير از همه دنيا جدا
داغ خورشيد به تنم زنجير زمين به پام
من همونم که يه روز مي خواستم دريا بشم
مي خواستم بزرگترين درياي دنيا بشم
آرزو داشتم برم تا به دريا برسم
شبو آتيش بزنم تا به فردا برسم
اولش چشمه بودم زير آسمون پير
اما از بخت سياه راهم افتاد به کوير
چشم من به اونجا بود پشت اون کوه بلند
اما دست سرنوشت سر رام يه چاله کند !
توي چاله افتادم باد منو زندوني کرد
آسمون هم نباريد اونم سر گروني کرد
حالا يه مرداب شدم يه اسير نيمه جون
يه طرف ميرم تو خاک يه طرف به آسمون
خورشيد از اون بالاها زمين هم از اين پايين      
هي بخارم ميکنن زندگيم شده همين
با چشام مردنمو دارم اينجا ميبينم
سرنوشتم همينه من اسير زمينم
هيچي باقي نيست ازم قطره هاي آخره
اگه تشنه همينم داره همراش ميبره
خشک ميشم تموم ميشم فردا که خورشيد بياد   
شن جامو پر ميکنه که مياد به دست باد

آهاي آهاي کبوترا ، شاپرکا ، قاصدکا
آهاي نسيم رهگذر ، اي مرغک شانه به سر
اي گل سرخ اقاقيا ، نسترنا ، شقايقا
اي کوچه هاي پر نفس ، پنجره هاي در قفس
آيا از او شنيده ايد ؟ او را به جايي ديده ايد ؟
او را که با من آشناست، در خلوتم اوج صداست
اي بلبل ديوانه مست اي سرزمين دوردست
اي جاده هاي تب زده مسافران شبزده
 سايه ي او را ديده ايد ؟ صداي او شنيده ايد ؟
او را که در من زندگيست ، در من هميشه ماندني ست
آيا از او شنيده ايد ؟ او را به جايي ديده ايد ؟
او را که با من آشناست، در خلوتم اوج صداست