آنکه می گفت منم

                                بهر تو غمخوارترین

      چه دل آزارترین شد

                         چه دل آزارترین !

گفتی برو گفتم به چشم
این بود کلام آخرین
گفتی خدا حافظ تو
گفتم همین؟ گفتی همین!
گریه نکردم پیش تو با اینکه پر پر میزدم
با خون دل از پیش تو رفتم و باز نیومدم
بازی عشق تو رو جانانه باختم
مثل بازنده خوب مردانه باختم
همه ثروت من تحفه درویش
نفسم بود که به تو شاهانه باختم


لبخند آخرین من دروغ معصومانه بود
برای پنهان کردن داغ دل ویرانه بود
من مات مات از بازی شطرنج عشق میامدم
شاه مهره دل رفته بود
من لاف بردن میزدم
من لاف بردن میزدم

قلعه دل، اسب غرور، لشکر تار و مار عشق
دادم با ناز رخ تو این همه یادگار عشق
گفتم ببر هرچی که هست
رقیب جلد چیره دست
گفتی تو مغروری هنوز
با فتح این همه شکست
با فتح این همه شکست
بازی عشق تو رو جانانه باختم
مثل بازنده خوب مردانه باختم
همه ثروت من تحفه درویش
نفسم بود که به تو شاهانه باختم


گفتی برو گفتم به چشم
این بود کلام آخرین
گفتی خدا حافظ تو
گفتم همین؟ گفتی همین!
گریه نکردم پیش تو با اینکه پر پر میزدم
با خون دل از پیش تو رفتم و باز نیومدم
بازی عشق تو رو جانانه باختم
مثل بازنده خوب مردانه باختم
همه ثروت من تحفه درویش
نفسم بود که به تو شاهانه باختم

              بهش نگفتم نرو وقتی که بارشو بست                 وقتی که با رفتنش قلب سیامو شکست

              بهش نگفتم که من فرصت تازه می خوام            بهش نگفتم بمون عشقو بخون از نگام

              وقتی که پرسید ازم دوسش دارم هنوزم             حتی نگاش نکردم از این دارم می سوزم

اون حالا رفته و من هر چیزی که نگفتم ،

می شنوم و می خوام که به دست و پاش بیفتم

              بهش نگفتم عزیز تقصیر من بود ، آره!             منو ببخش، همه چی درست میشه دوباره

              درست میشه ، ما دو تا محتاج عشق و وقتیم        اگه بری من و دل همیشه تیره بختیم

             گفتم برو ، عزیزم ببر ، من نمی بازم                  دوری اگر چه سخته اما باهاش می سازم

اون حالا رفته و من هر چیزی که نگفتم ،

می شنوم و می خوام که به دست و پاش بیفتم

             نگفتمش که بی تو بودن من محاله                     دنیای من با توئه که روشن و زلاله

             من به خیالم که اون میره و من می تونم              بدون اون بخندم بدون اون بمونم

اون حالا رفته و من هر چیزی که نگفتم ،          

 می شنوم و می خوام که به دست و پاش بیفتم

             بهش نگفتم این راه بلند و پر عذابه                      اینو بهش نگفتم از این دلم کبابه !

             گفتم برو عزیزم خدا همیشه همرات                    به یاد من می مونه تموم خستگی هات

             بهش نگفتم و بعد اون رفت و تنها موندم               دل قشنگ اونو با این سکوت شکوندم

             حالا که رفته تنهام مثل درخت کوچه                   بدون اون زندگیم سیاه و سرد و پوچه

اون حالا رفته و من هر چیزی که نگفتم ،       

   می شنوم و می خوام که به دست و پاش بیفتم

                     اين جهان پر از صداي حركت پاهاي مردمي است

                             كه همچنان كه ترا مي بوسند

                                                  طناب دار تو را مي بافند .

                                                  « فروغ فرخزاد »       

داستان دو خط موازي

پسرکي  در  کلاس  درس  ,  آنها  را روي کاغذ کشيد . دو خط موازي , چشمشان به هم افتاد و در همان  يک  نگاه  ,  قلبشان  تپيد  و  مهر  يک  ديگر  را  در  سينه  جاي دادند . خط اولي گفت : ما مي توانيم زندگي خوبي داشته باشيم , و خط دومي از هيجان لرزيد .

خط اولي  گفت  :  ميتوانيم  خانه اي  داشته  باشيم  در  يک  صفحه  دنج  کاغذ .  من  روزها  کار  مي کنم , مي روم خط کنار يک جاده دور افقتاده و متروک مي شوم . يا خط کنار يک نردبان .

خط  دومي  گفت  :  من  هم  ميتوانم خط کنار يک گلدان چهار گوش گل سرخ شوم يا خط کنار يک نيمکت خالي در يک پارک کوچک و خلوت .

خط اولي گفت : چه شغل شاعرانه اي . حتما زندگي خوبي خواهيم داشت !!!

در  همين  لحظه  معلم  فرياد  زد : دو خط موازي هيچ وقت به هم نميرسند . و بچه ها با هم تکرار کردند : دو خط موازي هيچ وقت به هم نميرسند .

دو  خط  موازي  لرزيدند  .  به  همديگر  نگاه کردند و خط دومي زد زير گريه . خط اولي گفت : نه اين امکان ندارد ,  حتما  يک  راهي  پيدا  ميشود  .  خط دومي  گفت : شنيدي که چه گفتند ؟؟!! هيچ راهي  وجود  ندارد  ,  ما  هيچ  وقت  به هم نميرسيم . و دوباره زد زير گريه . خط اولي گفت : نبايد نا اميد شد .  ما  از صفحه خارج ميشويم و دنيا را زير پا مي گذاريم, بالاخره کسي پيدا ميشود که مشکل  ما  را  حل  کند .خط دومي آرام گرفت و آن دو اندوهگين از صفحه کاغذ بيرون خزيدند. از زير کلاس درس گذشتند و وارد حياط شدند و از آن لحظه به بعد سفرهاي دو خط موازي شروع شد .

 آنها  از  دشتها   گذشتند  ,  از  صحراي  سوزان , از کوههاي بلند , از دره هاي عميق , از درياها , از شهرهاي  شلوغ  .  ماهها  گذشت  و  آنها  دانشمندان  زيادي را ملاقات کرند . رياضيدان به آنها گفت : اين محال است , شما همه چيز را خراب ميکنيد . فيزيکدان  گفت  : بگذاريد از همين الان نا اميدتان  کنم  .  پزشک  گفت  :  از  من کاري ساخته نيست , دردتان بي درمان است . شيميدان گفت : شما  دو عنصر غير قابل ترکيب هستيد. ستاره شناس گفت : تو خودخواه ترين موجود روي زمين هستي .

وباالاخره به کودکي  رسيدند  که  فقط  سه  جمله  گفت  :  شما  به هم ميرسيد ,نه در دنياي بي مهري ها ,آن را در دنياي ديگري جستجو کنيد .

دو خط موازي او را هم ترک کردند و باز هم به سفرشان ادامه دادند ,  اما  بالاخره يک چيزي داشت در وجودشان شکل مي گرفت , آنها کم کم ميل رسيدن به هم را از دست مي دادند.

خط دومي گفت : اين بي معناست . خط اولي گفت :  چي  بي معناست .  خط دومي  گفت : اين که به هم برسيم . خط اولي گفت : نه تا اميد هست , ما هم هستيم .

يک روز به دشت رسيدند . يک  نقاش  ميان  سبزه ها  ايستاده  بود و بر بومش نقاشي مي کرد . خط اولي گفت : بيا  وارد آن بوم نقاشي شويم و از اين آوارگي نجات پيدا کنيم . خط دومي گفت : شايد  ما  هيچ  وقت  نبايد از آن صفحه کاغذ بيرون مي آمديم . خط اولي گفت : در آن بوم نقاشي حتما آرامش خواهيم يافت .

و آن دو وارد آن دشت شدند و روي دست نقاش رفتند و بعد روي قلمش . نقاش فکر کرد و قلمش را حرکت داد و آنها دو ريل قطاري  شدند  که از دشتي مي گذشت و آنجا که خورشيد سرخ , آرام آرام پايين ميرفت ,سر دوخط موازي , عاشقانه به هم ميرسيد . .

  گرفته شده از وبلاگ :      www.entezar123.blogsky.com