از من نپرس چقدر دوستت دارم
اينجا در قلب من حد و مرزي براي حضور تو نيست
به من نگو که چگونه بي تو زيستن را تمرين کنم
مگر ماهي بيرون از آب ميتواند نفس بکشد ؟
مگر مي شود هوا را از زندگيم برداري و من زنده بمانم؟
بگو معني تمرين چيست ؟ بريدن از چه چيز را تمرين کنم؟
بريدن از خودم را ؟
مگرهميشه نميگفتي که تو پاره تن مني ؟
مگر نميگفتي تو که باشي من هستم؟
از من نپرس که اشکهايم را براي چه به پروانه ها هديه مي دهم؟
همه مي دانند که دوري تو روحم را مي آزارد
تو خود پروانه ها را به من سپردي که ميهمان لحظه هاي بي کسي ام باشند
نگاهت را از چشمم برندار مرا از من نگير . . .
هواي سرد اينجا را دوست ندارم
مرا عاشقانه در آغوش بگير
که
سخت تنهايم
سخت تنهايم
سخت تنهايم ...

چه فرقي مي كند پاييز يا بهار وقتي همه باشند و  تو نباشي؟

چه فرقي مي كند پنجشنبه يا جمعه وقتي هفت روز هفته جاي تو در خانه خاليست....

ميدانم كه لحظه ها ميگذرند و تو ديگر نمي آيي....

*******************************************

صداي تكِ تكِ ساعت، دگر نمي‌آيد

نباش منتظرش! رهگذر، نمي‌آيد

نمي‌شود به خدا باورم، كه مي‌گويند:

مسافر تو دگر از سفر نمي‌آيد...

مگو ترانه بخوان و مگو غزل بـِسُراي

چرا كه با غزل من پدر نمي‌آيد

بنال اي دل عاشق، كه خوب مي‌دانم

تو را نموده فراموش اگر نمي‌آيد

در انتظار، دل من، نباش، بيهوده!

چرا كه هست يقينم، دگر نمي‌آيد

ميخواهم از تو بنويسم براي تو که در تمام لحظاتم وجود داري
خنده هايم براي توست
با تو بودن مرا شاد مي کند و بي تو بودن مرا گريان
 تو با من هستي در حالي که در کنارم نيستي
تو با مني چون در قلب مني
قلبم را با دنيا عوض نمي کنم چون تو در آني
و من تنها تو را دوست دارم
که سبزي مانند بهار
استواري مانند کوه
لطيفي مانند گل و رواني مانند دريا

           تو آنجايي

                    و من اينجا

                                 در اين فكر كه تا چه حد          دوستت دارم

                                در اين فكركه تا چه حد            برايم باارزشي

                                در اين فكر كه تا چه حد             دلتنگ توام

          تو آنجايي

                    و من اينجا

                               در اين فكر كه تا چه حد

                                                 در اشتياق بار ديگر در كنار تو بودنم

                               در اين فكر كه 

              چگونه بيش از هميشه قدر آن زمان كه در كنار هم خواهيم بود را خواهم دانست

                                  دوستت دارم....

لحظه ي سخت رفتنت هيچي تو قلب من نبود
نگاه آخرين تو شعر جنونمو سرود
از التهاب بي کسي پناه آوردم به جنون
زندگي زندونه برات وقتي نباشه همزبون، وقتي نباشه همزبون
خواستم فراموشت کنم اما خيالت نميذاشت
به غير ديوونه شدن راهي جلو پام نگذاشت
منو هرگز نبخش اي مهربونم  هميشه بد بودم اينو خوب ميدونم
بهتره نشناسي منو مني که با تو بد بودم
تنها از عشق و عاشقي شکستنو بلد بودم
لايق موندنت نبود قلب حقيرم مي دونم
حقمه تا آخر عمر تنهاي تنها بمونم
منو هرگز نبخش اي مهربونم  هميشه بد بودم اينو خوب مي دونم

وقتي كه ديگر نبود ،
من به بودنش نيازمند شدم .

وقتي كه ديگر رفت ،
من به انتظار آمدنش نشستم

وقتي كه ديگر نمي توانست مرا دوست بدارد .
من او را دوست داشتم

وقتي كه او تمام كرد
من شروع كردم...
وقتي او تمام شد...من آغاز شدم .

و چه سخت است تنها متولد شدن ،
مثل تنها زندگي كردن است......
مثل تنها مردن !!
 

بازم شب شد و اين دل بيقراره
دلم طاقت دوريتو نداره
ببخش اين عاشق پر اشتباهو
به قلب خسته جون بده دوباره
آخه چطور دلت اومد تنهام بذاري
تو بازي زمونه جام بذاري
تو بي من بري من بي تو ميميرم....آخه شده بودي عزيزترينم
شب و غم و من و ابر پاره پاره
آسمون داره واسم يه ريز ميباره
رفتي و حالا اشک خيس ابرا گريه هاتو ياد من مياره
ياد چشات داره منو ديوونه ميکنه
با غصه ها داره منو همخونه ميکنه
اون ديگه طاقت موندن نداره...ديوونه..يه بيقراره

   قطره دلش دریا می خواست . خیلی وقت بود که به خدا گقته بود .
   هر بار خدا می گفت: از قطره تا دریا راهیست طولانی ، راهی از رنج
   وعشق و صبوری. هر قطره را لیاقت دریا نیست .
   قطره عبور کردو گذشت . قطره ایستاد و منجمد شد ، روان شد و راه افتاد
   قطره بخار شد و به اسمان رفت و هر بار چیزی از رنج و عشق و صبوری
   آموخت تا روزی که خدا گفت :امروز روز توست ، روز دریا شدنت .
   خدا قطره را به دریا انداخت و قطره طعم دریا را چشید اما ...
   روزی قطره به خدا گفت :از دریا بزرگتر هم هست؟
   خدا گفت :اری هست .
   قطره گفت پس من آن را می خواهم ، بینهایت را .
   خدا قطره را گرفت و در قلب آدم گذاشت و گفت : اینجا بینهایت است
   آدم عاشق بود . و قطره به دنبال کلمه ای می گشت تا عشق را در ان بریزد
   اما هیچ کلمه ای توان سنگین عشق را نداشت .
   آدم تمام عشقش را درون یک قطره ریخت ،قطره از قلب عاشق عبور کرد
   و وقتی از چشم عاشق چکید ، خدا گفت : حالا تو بینهایتی .
   چون عکس من در اشک عاشق است...

یه وقت فراموش نکني يکي نشسته چشم به رات

اونکه قسم خورده يه عمر ميمونه منتظر برات

با دسته دسته هاي گل هنوز نشسته سر رات

در انتظار ديدنــــــــت.... شنيدن صداي پات

اشکاي من يادت مياد وقت خداحافظيمون

حرف خودت يادت باشه تو لحظه ي جداييمون

وقتي که از رو گونه هام گرفتي اشکاي منو

گفتي که حتي لحظه اي از ياد نميبري منو

طاقت ندارم بيش از اين فقط تو خواب ببينمت

وقتش رسيده که بياي روي چشام بشونمت

مي خوام واسه اومدنت دوباره مهموني بدم

فقط براي موندنت دلمو قربوني بدم

اشکاي من يادت مياد وقت خداحافظيمون

حرف خودت يادت باشه تو لحظه ي جداييمون

نگفته اي که مي روم
اما!
بعد از هر خداحافظي به خود مي گويم
تمام شد
و همه چيز را ابر غصه بزرگ
مي پوشاند
و کوير گونه ها هي خيس مي شوند
ولي سبز هرگز
هيچ وقت نخواهي گفت,مي دانم
و اين تن لرزه هاي وقت خداحافظي
و دلشوره هاي انتظار...
مهربانتر از آني,
که من بمانم و تو نيايي
    در وقت انتظار......

خسته
شکسته
هر چه هستم
ولي هستم
از اين فرياد
تا آن فرياد
سکوتي نشسته است
لب بستم
ولي هستم
عشق را با خود هر شب
هر صبح زمزمه مي کنم
يادت عزيزترين يادگاري است
که تنها جدا کننده من از دلتنگي هاست

دوست داشتم تو را به اندازه دوست داشتنم
     در آغوش بگيرم ...
    اما ،
     چقدر فاصله دارم از تو
   انقدر که فقط لبخند هاي تو را مي بينم
         و تو مرا هيچ ....

        دوستم داشته باش
        چون تو را مي يابم، آســــــــمان فرش من است
        رود ســـــــرمست من است
        من تو را مي جويم، با سرانگشت دلم روح پر نقش تو را مي پويم
        شــــادم از اين پويش، مستم از اين خواهش
        آه اگر پلک زنم
        نکند محو شوي!
        آه اگر گريه کنم
        نکند پردهء اشک، نقش زيبايت را اندکي تيره کند!
        از رهي مي ترسم، که تو همراه نباشي با من
        از شبي در خوفم، که صدايت برود، دور شود از گوشم.
        آه، آن شب نرسد
        يا اگر خواست رسيد، من به آن شب نرسم ............

اومدی مثل یه رویا، توی شبای بی ستاره م

نرو دیگه ماه روشن ، تا ابد بمون کنارم

تو شدی دار و ندارم ، شدی مرهم واسه دردام

به تماشات که نشستم ، شده بودی همه دنیام

مثل دریا با صراحت ، منو از غصه بریدی

عمر غم رسید به آخر، تا که بی پروا رسیدی

تو یه ناجی عزیزی، که خدا اونو به من داد

اینو یه حس حقیقی ، تو دلم میکنه فریاد

اومدی مثل یه رویا ، تو شبای بی ستاره م

نرو دیگه ماه روشن ، تا ابد بمون کنارم
 

نيمه شب آواره و بي حس و حال

در سرم سوداي جامي بي زوال

پرسه اي آغاز كرديم در خيال

دل به ياد آورد ايام وصال

از جدايي يك دوسالي مي گذشت

يك دو سال از عمر رفت و برنگشت

دل به ياد آورد اول بار را

خاطرات اولين ديدار را

آن نظر بازي آن اسرار را

آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازي مبهم و سربسته بود

چون من از تكرار او هم خسته بود

آمد و هم آشيان شد با من او

همنشين و همزبان شد با من او

خسته جان بودم كه جان شد با من او

ناتوان بود و توان شد با من او

دامنش شد خوابگاه خستگي

اينچنين آغاز شد دلبستگي

واي از آن شب زنده داري تا سحر

واي از آن عمري كه با او شد بسر

مست او بودم ز دنيا بيخبر

دم به دم اين عشق مي شد بيشتر

آمد و در خلوتم دمساز شد

گفتگو ها بين ما آغاز شد

گفتمش،

   گفتمش در عشق پا برجاست دل

گر گشايي چشم دل بيناست دل

گر تو زورق بان شوي درياست دل

بي تو شام بي فرداست دل

دل ز عشق روي تو حيران شده

در پي عشق تو سرگردان شده

گفت در عشقت وفادارم بدان

من تو را بس دوست مي دارم بدان

شوق وصلت را بسر دارم بدان

چون تويي مخمور خمارم بدان

با تو شادي مي شود غمهاي من

با تو زيبا مي شود فرداي من

گفتمش عشقت به دل افزون شده

دل ز جادوي رخت افسون شده

جز تو هر يادي به دل مدفون شده

عالم از زيباييت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب يعني خموش

طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود

بهر كس جز او در اين دل جا نبود

ديده جز بر روي او بينا نبود

همچو عشق من هيچ گل زيبا نبود

خوبي او شهره ي آفاق بود

در نجابت در نكويي طاق بود

روزگار...

  روزگار اما وفا با ما نداشت

طاقت خوشبختي ما را نداشت

پيش پاي عشق ما سنگي گذاشت

بي گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر اين قصه هجران بود و بس

 حسرت و رنج فراوان بود و بس

يار مارا از جدايي غم نبود

در غمش مجنون و عاشق كم نبود

بر سر پيمان خود محكم نبود

سهم من از عشق جز ماتم  نبود

با من ديوانه پيمان ساده بست

ساده هم آن عهد و پيمان را شكست

بيخبر پيمان ياري را گسست

اين خبر ناگاه پشتم را شكست

آن كبوتر عاقبت از بند رست

رفت و با دلدار ديگر عهد بست

با كه گويم او كه همخون من است

خصم جان و تشنه ي خون من است

بخت بد بين وصل او قسمت نشد

اين گدا مشمول آن رحمت نشد

آن طلا حاصل به اين قيمت نشد

از غمش با دود و دم همدم شدم

باده نوش غصه ي او من شدم

مست و مخمور و خراب از غم شدم

ذره ذره آب گشتم كم شدم

آخر آتش زد دل ديوانه را

سوخت بي پروا پر پروانه را

عشق من ....

عشق من از من گذشتي خوش گذر

بعد از اين حتي تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بيرون كن زسر

ديشب از كف رفت فردا را نگر

آخر اين يكباراز من بشنو پند

بر من و بر روزگارم دل مبند

عاشقي را دير فهميدي چه سود

عشق ديرين گسسته تار و پود

گرچه آب رفته باز آيد به رود

ماهي بيچاره اما مرده بود

بعد از اين هم آشيانت هر كس است

باش با او ياد تو مارا بس است.

روزي قلب شيرين خواهد گرفت

با تو هستم فرهاد

تيشه ي بيهوده براين کوه مزن

که دگرشيريني ديده اش گرم تمناي تو نيست

و صداي زدن تيشه ي تو قلب بي ارزش من رابه تپش باز نخواهد اورد

درزمستان بلندي که گذشت

قلب من درقفس جسم

قدمي مانده به ديوار عدالت پژمردو به قانون طبيعت خنديد

قلب من طوري مرد که دگر ان نفس گرم تو

هرگز نتوانست مرا زنده کند

شايد از روز ازل

از همان روز که خداوند بزرگ

از دم خود به بشر عشق دميد

من به بازي پي ديدارشياطين بودم

ويقين دران روز

اولين کسي که  خداوند به او عشق دميد

تو ي مجنون صفت و عاشق شيدا بودي

که چنين سخت وسمج به درخانه ي دل مي کوبي

با تو هستم فرهاد

مشت بيهوده براين خانه مزن

که فرو ريخته اين ميکده از باد خزان

برو انجا که به تو

باد ه ي عشق بشارت بدهند

و تو سيراب زجام مي رنگين گردي

و دران جم بگرد

قلب مرا درياب

که به دوراز قفس جسم

چه خوش ميل تپيدن دارد

و به من باز رسانش

تا توانم به تو گويم که

دوستت دارم

پس از آن غروب رفتن
 اولين طلوع من باش
 من رسيدم رو به آخر
 تو بيا شروع من باش
شب و از غصه جدا کن
 چکه کن رو باور من 
خط بکش رو جاي پاي
 گريه هاي آخر من 
اسمتو ببخش به لبهام
بي تو خاليه نفسهام
خط بکش رو باور من
زير سايه بون دستام
خواب سبز رازقي باش
عاشق هميشگي باش
خسته ام از تلخي شب
 تو طلوع زندگي باش 

با یک دنیا غم و حسرت دل از آغوش تو کندم
دیگه حتی یه بارم من به عشقت دل نمی بندم
به اسونی یک قصه تو از عشقم گذر کردی
دلم یک گوله اتیشه بود تو اونو شعله ور کردی
میون این همه آدم شدم تنها ترین تنها
من و اینجا رها کردی تو در این گوشه ی دنیا
با یک دنیا غم و حسرت دل از آغوش تو کندم
دیگه حتی یه بارم من به عشقت دل نمی بندم
ببین بغض شکستم رو نمی گم دیره یا زوده
اگه چیزی برام مونده یه مشتی خاطره بوده
واسه این عاشق ساده یه روز مثل خدا بودی
نمی دونست دل سادم که خیلی بی وفا بودی
با اینکه دل بریدم من شکسته بال پروازم
هنوزم توی این غربت برات معنای اوازم
با یک دنیا غم و حسرت دل از آغوش تو کندم
دیگه حتی یه بارم من به عشقت دل نمی بندم

خدایا بشکنن این آیینه ها رو
که من از دیدن آیینه سیرم
اگه گفتم که عاشق بوده ام من
همه حرفامو حالا پس می گیرم
خدایا گریه ها رو نگیر از من
کمک کن تا که تنها سرکنم من
بذار تو باغ سوخته از رفاقت
گل عشق و امید و پرپر کنم من
خدایا خط بکش رو خنده ی من
بذار همیشه بارونی بمونم
به من فرصت بده قصه ی تلخو
با یه جرات به آخر برسونم
خدایا ابری کن این آسمونو
بباره رو تن غمگین و خسته ام
که غیر از تو کسی یارم نمیشه
که امیدو به رحمت تو بستم

نميدونم هم زبونم که کدوم حرف تو رو آزرد

يا کدوم ترانه من تو رو مثله گلي پژمرد

نميدونم نميدونم که چي گفتم تو شنيدي

چه خطايي سر زد از من که تو

از من دل بريدي

اگه روزي تو نباشي بين ما راهي نباشه

نميدونم کي ميتونه که برام مثله تو باشه

اگه روزي تو نباشي يا بري از من جدا شي

نميدونم تو ميتوني عاشقي دوباره باشي

اين پرنده دل من نميتونه پر بگيره

تو رو ميخواد در کنارش بال پر از سر بگيره

آخه حيفه پر نگيره

پشته ابرارو نبينه

حيف اينجا تک و تنها

تو قفس بي کس بشينه

از عذاب رفتن تو می سوزم تو اوج غربت
واسه ی بودن با تو ندارم یه لحظه فرصت
اینجا اشکه تو چشام به کسی نشون ندادم
اگه بشکنه غرورم خم به ابروم نمیارم
وقتی نیستی هر چی غصه است تو صدامه
وقتی نیستی هر چی اشکه تو چشامه
از وقتی رفتی دارم هر ثانیه از غصه ی رفتنت می سوزم
کاشکی بودی و می دیدی که چی آوردی به روزم
حالا عکست تنها یادگاره از تو
خاطراتت تنها باقیمونده از تو
وقتی نیستی یاد تو هر نفس آتیش میزنه به این وجودم
کاش از اول نمی دونستی من عاشق تو بودم

  غربت من هر چي که هست از با تو بودن بهتره
  آخر خط زندگي اين نفساي آخره
  وقتي دارم با هر نفس از اين زمونه سير ميشم
  وقتي با يه زخم زبون از اين و اون دلگير ميشم
  اين آخر راهه ديگه بايد که تنها بميرم
  تنها تو اوج بي کسي تو غربت آروم بگيرم
  بايد برم بايد برم بايد که بي تو بپرم
  آخ که چه سنگين ميزنه اين نفساي آخرم
  سکوت من نشونه ي رضايتم نيست مي دوني
  گلايه هامو مي توني از توي چشمام بخوني
  بگو آخه جرمم چيه که بايد اينجور بسوزم
  هيچي نگم داد نزنم لبامو رو هم بدوزم
  دربدر غزل فروش منم که گيتار ميزنم
  با هر نگاه به عکست انگار من خودمو دار ميزنم
  نفرين به عشق به عاشقي نفرين به بخت و سرنوشت
  به اون نگاه که عشقتو تو سرنوشت من نوشت
  نفزين به من نفرين به تو نفرين به عشق من و تو
  به ساده بودن من و به اون دل سياه تو  

برای من نوشته ، گذشته ها گذشته

تمام قصه ها هوس بود

برای او نوشتم برای تو هوس بود

ولی برای من نفس بود

کاشکی خبر نداشتی دیوونه ی نگاتم

یه مشت خاک ناچیز، افتاده ای به زیر پاتم

کاشکی صدای قلبت نبود صدای قلبم

کاشکی نگفته بودم تا وقت جون دادن باهاتم

نوشته هرچی بود تموم شد

نوشتم عمر من حروم شد

نوشته رفته ای زیادم

نوشتم شمع رو به بادم

نوشته در دلم هوس مرد

نوشتم دل توی قفس مرد

کاشکی نبسته بودم ، زندگیمو به چشمات

کاشکی نخورده بودم، به سادگی فریب حرفات

لعنت به من که آسون

به یک نگات شکستم

به این دل دیوونه

راه گریزو ساده بستم

    خنجر برام بیارین من از تبار دردم

   عمریه بی طلوعم مثل غروبی سردم

   آیینه دار غربت با آدما غریبه

   هوای چشمای من در حسرت یه سیبه

   تاریکه سرنوشتم فانوس من شکسته

   عمریه بغضی سنگین راه گلومو بسته

   از شب به شب رسیدم از کوچه ها به بن بست

   آی آدمای سرخوش جایی برای من هست؟

   شبگرد قصه ی عشق تنها و بی پناهم

   اشکم رو گونه هاتون من سردی یه آهم

   از شب به شب رسیدم از کوچه ها به بن بست

   آی آدمای سرخوش جایی برای من هست؟

آی آدمای سرخوش جایی برای من هست؟

تو اون شام مهتاب کنارم نشستی  

عجب شاخه گل وار به پایم شکستی

قلم زد نگاهت به نقش آفرینی

که صورتگری را نبود این چنینی 

پریزاد عشقو مه آسا کشیدی

خدا را به شور تماشا کشیدی

تودونسته بودی چه خوش باورم من

شکفتی و گفتی از عشق پرپرم من

تا گفتم کی هستی تو گفتی یه بیتاب

تا گفتم دلت کو تو گفتی که دریاب

قسم خوردی بر ماه که عاشقترینی

تو یک جمع عاشق تو صادقترینی

همون لحظه ابری رخ ماه رو آشفت

به خود گفتم ای وای مبادا دروغ گفت

گذشت روزگاری از اون لحظه ی ناب

که معراج دل بود به درگاه مهتاب

در اون درگه عشق چه محتاج نشستم

تو هر شام مهتاب به یادت شکستم

تو از این شکستن خبر داری یا نه؟

هنوز عشقو به سر داری یا نه؟

تودونسته بودی چه خوش باورم من

شکفتی و گفتی از عشق پرپرم من

تا گفتم کی هستی تو گفتی یه بیتاب

تا گفتم دلت کو تو گفتی که دریاب

قسم خوردی بر ماه که عاشقترینی

تو یک جمع عاشق تو صادقترینی

همون لحظه ابری رخ ماه رو آشفت

به خود گفتم ای وای مبادا دروغ گفت

هنوزم تو شبهات اگه ماهو داری

من اون ماهو دادم به تو یادگاری

من اون ماهو دادم به تو یادگاری

در آسمان تو پرواز ميکنم
عصري غمگين و غروبي غمگينتر
در پيش
من بيزار از خود و از کرده ي خويش
دل نامهربانم را به دوش ميکشم
تا آن سوي مرزهاي انزوا پنهانش کنم

در اوج نيزارهاي پشيماني
قبرهاي سياه و سرگردان
که با من از يک طايفه اند سلام ميگويم
تو باور نکن اما من عاشقم
رفتن دليل نبودن نيست
در غروب اسمان تو شايد
در شب خويشتن چگونه بي تو گم شوم
تو را تا فردا تا سپيده خواهم برد
و با ياد تو و با عشق تو خواهم مرد
تو باور نکن اما من عاشقم

ميون يه دشت لخت ،زير خورشيد کوير
مونده يه مرداب پير توي دست خاک اسير
منم اون مرداب پير از همه دنيا جدا
داغ خورشيد به تنم زنجير زمين به پام
من همونم که يه روز مي خواستم دريا بشم
مي خواستم بزرگترين درياي دنيا بشم
آرزو داشتم برم تا به دريا برسم
شبو آتيش بزنم تا به فردا برسم
اولش چشمه بودم زير آسمون پير
اما از بخت سياه راهم افتاد به کوير
چشم من به اونجا بود پشت اون کوه بلند
اما دست سرنوشت سر رام يه چاله کند !
توي چاله افتادم باد منو زندوني کرد
آسمون هم نباريد اونم سر گروني کرد
حالا يه مرداب شدم يه اسير نيمه جون
يه طرف ميرم تو خاک يه طرف به آسمون
خورشيد از اون بالاها زمين هم از اين پايين      
هي بخارم ميکنن زندگيم شده همين
با چشام مردنمو دارم اينجا ميبينم
سرنوشتم همينه من اسير زمينم
هيچي باقي نيست ازم قطره هاي آخره
اگه تشنه همينم داره همراش ميبره
خشک ميشم تموم ميشم فردا که خورشيد بياد   
شن جامو پر ميکنه که مياد به دست باد

آهاي آهاي کبوترا ، شاپرکا ، قاصدکا
آهاي نسيم رهگذر ، اي مرغک شانه به سر
اي گل سرخ اقاقيا ، نسترنا ، شقايقا
اي کوچه هاي پر نفس ، پنجره هاي در قفس
آيا از او شنيده ايد ؟ او را به جايي ديده ايد ؟
او را که با من آشناست، در خلوتم اوج صداست
اي بلبل ديوانه مست اي سرزمين دوردست
اي جاده هاي تب زده مسافران شبزده
 سايه ي او را ديده ايد ؟ صداي او شنيده ايد ؟
او را که در من زندگيست ، در من هميشه ماندني ست
آيا از او شنيده ايد ؟ او را به جايي ديده ايد ؟
او را که با من آشناست، در خلوتم اوج صداست